دبیرکل خانه پرستار گفت: تبعیض، باندبازی و تعارض منابع در نظام سلامت کار را به جایی رسانده که پرستاران خسته و بی انگیزه یا به دنبال مهاجرت هستند یا شغل خود را تغییر می دهند، کسی به فکر رفع مشکلات پرستاران نیست و من هم با این وضعیت امیدی به اصلاح ندارم، قربانی بزرگ این مشکلات مردم هستند.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از ایلنا، محمد شریفی مقدم افزود: وقتی در نظام سلامت تبعیض، بی عدالتی و بی توجهی به حقوق پرستاران وجود دارد، طبیعی است که بخشی از پرستاران مهاجرت کنند، گروهی حرفه خود را ترک کنند و عده‌ای نیز به مشاغل دیگری مانند فعالیت در بخش خصوصی، شرکت‌های تجهیزات پزشکی، آموزش‌وپرورش یا حتی رانندگی اینترنتی روی بیاورند. پرستارانی هم که در بیمارستان‌ها مانده‌اند، خسته، فرسوده و بی‌انگیزه هستند و این وضعیت در نهایت بر کیفیت خدمات درمانی اثر منفی می‌گذارد.

وی ادامه داد: وقتی منابع نظام سلامت به شکل عادلانه توزیع نمی‌شود و فقط به گروه کوچکی از پزشکان توجه می شود. معلوم است که پرستاران مهاجرت می‌کنند، نیروهای باتجربه از سیستم خارج می‌شوند، کارکنان با خستگی و بی‌انگیزگی کار می‌کنند و در نهایت این مردم هستند که آسیب می‌بینند.

دبیرکل خانه پرستار اظهار کرد: متأسفانه دیگر امید چندانی به اصلاح وضعیت نظام سلامت ندارم. هیچ سازمان و دستگاهی نیز به فکر حقوق پرستاران نیست. آنچه امروز در بیمارستان‌ها می‌بینیم، نشان می‌دهد شرایط نسبت به گذشته بدتر شده است.

وی با اشاره به مشاهدات خود از بیمارستان‌ها گفت: کمبود امکانات در برخی مراکز درمانی به جایی رسیده که در برخی گزارش‌ها، همراهان بیمار ناچار شده‌اند حتی ملافه را از خانه تهیه کنند. از سوی دیگر، پرستاران نیز به دلیل فشار کاری، مشکلات معیشتی و بی‌توجهی به مطالباتشان، انگیزه خود را از دست داده‌اند و دیگر نمی‌توان از آنها انتظار داشت با همان توان و انگیزه گذشته کار کنند.

تفاوت نجومی حقوق پرستاران با پزشکان خاص

شریفی‌مقدم گفت: ریشه مشکلات فقط کمبود بودجه یا منابع نیست. مشکل اصلی ساختار نظام سلامت و نحوه توزیع منابع است؛ به‌طوری که منابع به سمت گروه خاصی هدایت می‌شود.

وی توضیح داد: در حالی که برخی پزشکان، به‌ویژه در بعضی رشته‌های جراحی، کارانه‌های چندصد میلیون تومانی و حتی در مواردی میلیاردی دریافت می‌کنند، پرستاران با وجود ایفای نقش اصلی در مراقبت از بیماران، کارانه‌هایی چند میلیون تومانی دارند که همان مبالغ اندک نیز با تأخیر هشت تا ۱۰ ماهه پرداخت می‌شود.

وی ادامه داد: وقتی چنین تبعیضی وجود دارد، طبیعی است که بخشی از پرستاران مهاجرت کنند، گروهی حرفه خود را ترک کنند و عده‌ای نیز به مشاغل دیگری مانند فعالیت در بخش خصوصی، شرکت‌های تجهیزات پزشکی، آموزش‌وپرورش یا حتی رانندگی اینترنتی روی بیاورند. پرستارانی هم که در بیمارستان‌ها مانده‌اند، خسته، فرسوده و بی‌انگیزه هستند و این وضعیت در نهایت بر کیفیت خدمات درمانی اثر منفی می‌گذارد.

دبیرکل خانه پرستار، همچنین با انتقاد از نحوه برخورد با پرستاران منتقد گفت: به جای اینکه مشکلات حل شود، با کسانی که درباره وضعیت موجود صحبت می‌کنند برخورد می‌شود. موارد متعددی وجود داشته که پرستاری تنها به ضعف مدیریت یا تأخیر در پرداخت مطالبات اشاره کرده اما پس از آن با احضار، جابه‌جایی محل خدمت، تغییر بخش یا سایر برخوردهای اداری و انضباطی مواجه شده است. در چنین شرایطی بسیاری از پرستاران ترجیح می‌دهند سکوت کنند.

شریفی‌مقدم در ادامه به افزایش حقوق اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های علوم پزشکی اشاره کرد و گفت: در حالی که حقوق ثابت اعضای هیئت علمی امسال بیش از ۱۰۰ درصد افزایش یافته و تعرفه‌های پزشکی نیز زودتر از سال‌های گذشته افزایش پیدا کرده است، سایر کارکنان نظام سلامت از چنین افزایش‌هایی برخوردار نشده‌اند.

وضعیت دستیاران پزشکی از پرستاران هم بدتر است

وی تأکید کرد: نباید همه پزشکان را در یک گروه قرار داد. پزشکان عمومی شرایطی نزدیک به پرستاران دارند. حتی بسیاری از متخصصان داخلی، اطفال، عفونی، روانپزشکی، ریه و سایر رشته‌های غیرجراحی نیز نجومی‌بگیر نیستند؛ این گروه اگر چه درآمد بیشتری نسبت به سایر گروه‌ها دارند اما به هر حال وضع چندان خوبی ندارند و وضعیت آنها قابل مقایسه با گروه محدودی از پزشکان نیست.

دبیرکل خانه پرستار ادامه داد: حتی رزیدنت‌ها یا دستیاران تخصصی، که بار اصلی درمان در بیمارستان‌های آموزشی را بر دوش دارند، در بسیاری موارد شرایط دشوارتری از پرستاران دارند چرا که بخش عمده اقدامات درمانی توسط آنها انجام می‌شود و بیشترین مسئولیت بر دوش آنهاست.

شریفی مقدم ادامه داد: درواقع منظور من حدود ۱۰ درصد از جامعه پزشکی است؛ گروهی که عمدتاً در رشته‌های جراحی فعالیت دارند و طی سال‌های گذشته نفوذ گسترده‌ای در ساختار مدیریتی نظام سلامت پیدا کرده‌اند. نباید این گروه را با ۹۰ درصد دیگر جامعه پزشکی که خود نیز با مشکلات مختلف روبه‌رو هستند، یکی دانست.

ریشه مشکلات نظام سلامت تعارض منافع مدیران است

وی گفت: این گروه در بسیاری از سطوح مدیریتی حضور دارند. رؤسای دانشگاه‌های علوم پزشکی، مدیران بیمارستان‌ها و بسیاری از مسئولان تصمیم‌گیر از میان همین گروه انتخاب می‌شوند و در نهادهای سیاست‌گذار نیز نقش مؤثری دارند. زمانی که قدرت تصمیم‌گیری، منابع مالی و مناصب مدیریتی در اختیار یک گروه خاص قرار بگیرد، طبیعی است که تصمیمات نیز در راستای منافع همان گروه اتخاذ شود.

شریفی‌مقدم افزود: ریشه اصلی مشکلات نظام سلامت، تعارض منافع است. وقتی قدرت، ثروت، منابع و ابزارهای نظارتی در اختیار یک گروه باشد، زمینه شکل‌گیری رانت و باندهای قدرت فراهم می‌شود. در چنین شرایطی نظارت مؤثر از بین می‌رود و فساد اجتناب‌ناپذیر خواهد بود.

وی افزود: برخی پرستاران تنها به دلیل بیان انتقاد یا طرح مطالبات صنفی، ماه‌ها درگیر پرونده‌های قضایی یا اداری شده‌اند، در حالی که تخلفات و تخطی‌های بزرگتر در حوزه نظام سلامت با حساسیت مشابه پیگیری نمی‌شود.

شریفی مقدم گفت: امروز علاوه بر منابع و مناصب مدیریتی، ابزارهای فشار نیز در اختیار همین ساختار قرار دارد؛ از حراست و هیئت‌های رسیدگی به تخلفات گرفته تا سایر سازوکارهای اداری. نتیجه این است که هر فردی که نسبت به وضعیت موجود انتقاد کند، با انواع فشارهای اداری و انضباطی مواجه می‌شود.